چه اسان میشود از یادها رفت

nirvana182 — Tue, 15 Jul 2008 15:59:26 GMT

دهقان پير ، با ناله می گفت : ارباب ! آخر درد من يکی دوتا که نيست ، با وجود اين همه بدبختی ، نمي دانم خدا چرا با من لج کرده وچشم تنها دخترم را « چپ » آفريده است ؟! دخترم همه چُز را دو تا می بيند !
ارباب پرخاش کرد که بدبخت ! چهل سال است نان مرا زهر مار مي کنی ! مگر کور بودی ، نديدی که چشم دختر من هم «چپ» است ؟!
گفت چرا ارباب ديدم ....اما.... چيزی که هست ، دختر شما همه ی اين خوشبختی ها را " دوتا " می بيند ....ولی دختر من ، اين همه بدبختی ها را ....

nirvana182 — Fri, 04 Jul 2008 14:46:18 GMT

ما در خواب
همدیگر را دیدیم
ما خواب‌های همدیگر را دیدیم
یکی از ما وجود ندارد
یا تو
یا من
و این بیداری کاملا" مشکوک است
بیا به خواب‌‌هایمان برگردیم
به سرزمین ماه و قصه.

تساوی

nirvana182 — Fri, 20 Jun 2008 08:23:18 GMT

معلم پای تخته داد می زد
صورتش از خشم گلگون بود
و دستانش به زیر پوششی از گردپنهان بود
ولی ‌آخر کلاسی ها
لواشک بین خود تقسیم می کردند
وان یکی در گوشه ای دیگر جوانان را ورق می زد
برای آنکه بی خود های و هو می کرد و با آن شور بی پایان
تساوی های جبری رانشان می داد
خطی خوانا به روی تخته ای کز ظلمتی تاریک
غمگین بود
تساوی را چنین بنوشت
یک با یک برابر هست
از میان جمع شاگردان یکی برخاست
همیشه یک نفر باید به پا خیزد
به آرامی سخن سر داد
تساوی اشتباهی فاحش و محض است
معلم
مات بر جا ماند
و او پرسید
گر یک فرد انسان واحد یک بود ایا باز
یک با یک برابر بود
سکوت مدهوشی بود و سئوالی سخت
معلم خشمگین فریاد زد
آری برابر بود
و او با پوزخندی گفت
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که زور و زر به دامن داشت بالا بود
وانکه قلبی پک و دستی فاقد زر داشت
پایین بود
اگر یک فرد انسان واحد یک بود
آن که صورت نقره گون
چون قرص مه می داشت
بالا بود
وان سیه چرده که می نالید
پایین بود
اگریک فرد انسان واحد یک بود
این تساوی زیر و رو می شد
حال می پرسم یک اگر با یک برابر بود
نان و مال مفت خواران
از کجا آماده می گردید
یا چه کس دیوار چین ها را بنا می کرد ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس که پشتش زیر بار فقر خم می شد ؟
یا که زیر ضربت شلاق له می گشت ؟
یک اگر با یک برابر بود
پس چه کس آزادگان را در قفس می کرد ؟
معلم ناله آسا گفت
بچه ها در جزوه های خویش بنویسید
یک با یک برابر نیست

nirvana182 — Sun, 15 Jun 2008 20:12:18 GMT

هنوز هم آنچه را كه در گوشم زمزمه مي كردي با گلويي
بغض آلود و چشماني اشك بار با خود نجوا مي كنم ، روزهاي آشناييمان بسان
شب و روز از جلوي چشمانم مي گذرند .
گفتم : مجنون صحرا را چه بنامم ؟ گفتي : پرنده ، با حيرت پرسيدم چرا
پرنده ؟! شتابان گفتي چون مي خواهم دور سرت بگردم فقط آب و دانه ام از
تو ، صادقانه گفتم : در دام محبت اسير مي شوي زيركانه گفتي : اوج آسمان
آبي را نمي خواهم اگر در قعر زمين در دام عشق تو اسير باشم و تو صيادم
.
تو گفتي و من با گوش جان گفته هايت را مي شنيدم و به شنيده هايت جامه ي
عمل مي پوشاندم
ديگر پرنده ي آسمان زندگيم شده بودي ، برايت از تار و پود وجودم آشيانه
ساختم ، دستان سرد و لرزانم سايباني شد براي تو ، تا وجود تو را از
گزند گرما و سوز و سرما در امان بدارد ، سفره اي از عشق برايت گشودم
خواني كه آبش شبنم چشمان منتظرم بود و دانه اش گوهر وجودي ام .
و آن شب هنگام كه از نان عشق سير گشتي و از چشمه ي جوشان محبتم سيراب ،
زمزمه ها در گوشم خواندي ، آواز سر دادي كه به پرهاي شكسته ام پرواز
بياموز ، پرو بالت دادم ، هم پروازت شدم ، گرچه نمي دانستم از كجا شروع
كرده ام و فرجام به كجا خواهد رسيد ؟ !
و زماني كه براي ماندنت ديگر بهانه اي نداشتي براي رفتنت بهانه آوردي
، فرياد كشيدي آسمان دلت خاكستري است و هواي عشقت غبار آلود شده و نفس
كشيدن در آن سخت و طاقت فرساست و خلاصه اينكه قفس دلت براي ماندن تنگ و
دلگير ...
و امروزي كه ته مانده ي ديروز سياه است و همان فردايي كه از آمدنش
هميشه دست و دلم مي لرزيد و هراس ديدنش را داشتم نا خواسته از راه
رسيد و كبوتري از جنس خودت آخرين پيغام تو را به دستم رسانيد (
پــــــــــرواز را بــــه خــــــاطر بسپــــــــار پــــــرنده رفـــــــتني اســـــــــت ) !
افسوس كه اين حقيقت خيلي دير برايم آشكار شد و صد ها افسوس ديگر از
اينكه چرا با خون دل و اشك ديده پرنده اي مهاجر را زندگي بخشيدم ؟ ،
پرنده اي كه ذات و طبيعتش دستخوش هجرت است و كوچ كردن نماندن و رفيق
روزگار تنگ و تار شدن .
و امروز تنها چيزي كه از اين آمدن و رفتن برايم به جاي مانده ، اينكه
دانستم كيستم من ؟ ( برج تنهايي در اين دنياي وانفسا ! )

nirvana182 — Wed, 11 Jun 2008 17:41:18 GMT

باغ که عزادار باشه. دیگه تکلیف گلدونای کنار پنجره معلومه
وقتی آسمون گریه می کنه دیگه چه برسه به زمین پیر
که زیر پای ماست !
وقتی پرنده ها باید تو قفس بخونن. از یه بچه طوطی جز تقلید چه انتظاری میشه داشت ؟
مگه میشه تو زندون آزاد بود ؟
هرچقدرم که بزرگ باشه !

nirvana182 — Tue, 03 Jun 2008 15:31:18 GMT

اين مثنوي حديث پريشاني من است

بشنو که سوگنامه ي ويراني من است

امشب نه اينکه شام غريبان گرفته اند

بلکه به يمن آمدنت جان گرفته اند

گفتي غزل بگو غزلم شور و حال مرد

بعد از تو حس شعر فنا شد خيال مرد

گفتم مرو که تيره شود زندگانيم

با رفتنت به خاک سيه مي نشانيم

گفتي زمين مجال رسيدن نمي دهد

بر چشم باد فرصت ديدن نمي دهد

وقتي نقاب ، محور يکرنگ بودن است

معيار محورورزي مان سنگ بودن است

ديگر چه جاي دل خوشي و عشق بازي است

اصلا کدام احمق از اين عشق راضي است

اين عشق نيست فاجعه ي قرن آهن است

من بودني که عاقبتش نيست بودن است

حالا به حرفهاي غريبت رسيده ام

فهميده ام که خوب تو را بد شنيده ام

حق با تو بود از غم غربت شکسته ام

بگذار صادقانه بگويم که خسته ام

بیزارم ازتمام رفيقان نارفيق

اينها چقدر فاصله دارند تا رفيق

من رابه ابتذال نبودن کشانده اند

روح مرا به مسند پوچي نشانده اند

تا اين برادران رياکار زنده اند

اين گرگ سيرتان جفاکار زنده اند

يعقوب درد مي کشد و کور مي شود

يوسف هميشه وصله ي ناجور مي شود

اينجا نقاب شير به کفتار ميزنند

منصور را هر آيينه بر دار مي زنند

اينجا کسي براي کسي کس نمي شود

حتي عقاب در خور کرکس نمي شود

جايي که سهم مرگ به جز تازيانه نيست

حق با تو بود ماندن مان عاقلانه نيست

ما مي رويم چون دل مان جايه ديگري ست

ما مي رويم هر که به ما نغمه خير است

ما مي رويم گرچه ز الطاف دوستان

بر جاي جاي پيکرمان زخم خنجر است

دل خوش نمي کنيم به عثمان و مذهبش

در دين ما ملاک مسلمان ابوذر است

ما مي رويم مقصد مان نامشخص است

هرجا رويم بي شک از اين شهر بهتر است

ازسادگي است گر به کسي تکيه کرده ايم

اينجا که گرگ با سگ گله برادر است

ما ميرويم ماندن با درد فاجعه است

در عرف ما نشستن يک مرد فاجعه است

ديري است رفته اند اميران قافله

ما مانده ایم غا فل و پیران غافله

اينجا گرچه باب من پاي لنگ نيست

بايد شتاب کرد مجال درنگ نيست

بر درب آفتاب پي باج مي رويم

ماهم بدون بال به معراج مي رويم...

nirvana182 — Wed, 28 May 2008 17:23:18 GMT

گفتم به دادخواهي اين همه صحراي فاصله سري به دريا بزنم جان تو در تمامي درياها دل مي‌زد و از شكست هر موج نقش تو مي‌بست بر ساحل سُم‌كوب خاطره و معناي فاصله را مي‌شست گفتم بروم به تنهايي خانه دلم كه بوي گريه مي‌آمد از حوالي آن اما، تنهايي من پر بود از ياد باراني تو و من ديگر نبودم آنجا كه به خواب گريه بروم "

nirvana182 — Sat, 17 May 2008 18:44:18 GMT

شباهنگام که تابوتم به دوش آشنایان حمل می گردد
تو هم ای آشنای سنگدل
از خانه بیرون آی و با تنها کلامی کز درون قلب بر می خیزد
بگو ای آشنا ، رفتی ، برو منزل مبارکباد.

nirvana182 — Wed, 14 May 2008 16:16:18 GMT

چقدر شبيه مادرم شده ام

چرا نمي شناسي ام؟!

چرا نمي شناسمت؟ میدانم مرا نمیشنوی و من این را از سیبی که از دست تو افتاد فهمیدم

ديگر به غربت چشمهايت خو كرده ام و به درد هاي باد كرده ي روحم

كه از قاب تنم بيرون زده اند

با توام بي حضور تو

بي مني با حضور من

مي بيني تا كجا به انتحار وفادار ماندم تا دل نازك پروانه نشكند.

همه سهم من از خود دلي بود كه به تو دادم و هر شب بغض گلويت را در تابوت

سياهي كه برايم ساخته بودي گريستم و تو هرگز ندانستي كه

زخمهايت،زخمهاي مكررم بودند

نخ هاي آبي ام تمام شده اند و گل هاي بُقچه ي چهل تيكه ي دلم ناتمام مانده اند.

بايد پيش از بند آمدن باران بميرم. حسین پناهی

nirvana182 — Fri, 09 May 2008 15:42:35 GMT

اسمان است و من و یک پرواز
ما به دنبال چه ایم از اغاز
ما گریزان و شتابان و پریشان حالیم
زندگی چیست کز او می نالیم
زندگی
داستان مردیست
که به نان اندیشید
صبح تا شام دوید
و به نانش نرسید
زندگی
قصه ی پیرزنیست
که پی کارگران می خوابید
پیر مردش شاید
که مداوا بشود
زندگی
گریه ی دخترکی در سبد است
که مادر می خواست
دست ها مشت به دیوار سبد می کوبید
ناز ان دخترک زیبا را هیچ عابر نخرید
زندگی
شاخه گلی پشت چراغ سرخیست
که به دستان ظریف پسری نه ساله
سوی ما می اید
سبز میگردد و از نو حرکت باید کرد
زندگی
تلخ ترین فاجعه ی عمر من است
چه کسی بود مرا دعوت کرد
زود تر باید رفت
زود تر باید مرد